เมื่อเรามองดูนกที่กำลังโบยบินอยู่บนเวิ้งฟ้า นึกถึงหมู่ปลาที่แหวกว่ายในห้วงสมุทร เด็กๆที่กำลังวิ่งจับผีเสื้อบนทุ่งหญ้า หรือยามที่เราทอดสายตา เหม่อมองออกไปยังเส้นขอบฟ้าที่ไกลแสนไกล เราเคยรู้สึกมั๊ย ? ถึงความสุข ความเบาสบาย หากว่าเราบินได้เหมือนนก หากว่าเราว่ายน้ำได้เหมือนกับปลา หรือมีเวลาได้ทำอะไรๆ อย่างที่เราอยากทำ.. ช่วงเวลาเช่นนั้น ก็คงเป็นเวลาที่แสนจะงดงาม
ในโลกที่มีแต่ความเร่งรีบ เวลานั้นก็กลายเป็นเหมือนกับนักล่า ที่ไล่หลังเรามา และพร้อมที่จะกลืนกินเราลงไป บางครั้งเราก็จมอยู่กับบางช่วงของอดีต บางทีเราก็ยื่นมือออกไป ตะเกียกตะกายไขว้คว้า แสวงหาหลักประกันสำหรับอนาคต และบางวัน เราก็รู้สึกอ่อนล้า หลังจากที่วิ่งตามเวลา.. เท่าไรก็ไม่ทัน ต้องอีกนานแค่ไหน ที่เราจะได้เป็นอิสระจากสิ่งเหล่านี้
มันใช้แค่ หนึ่งวินาที !! ที่เราจะสามารถเป็นอิสระจากพันธนาการทั้งหมดนี้ นี่ไม่ใช่เรื่องของการละทิ้ง ไม่ใช่การปัดความรับผิดชอบต่อหน้าที่ หรือคิดที่จะหนีไปไกลๆ เปล่าเลย.. เรากำลังจะพูดถึง อิสรภาพ มันเป็นประสบการณ์ที่เราสามารถสร้างขึ้นได้ ภายในจิตใจของเราเอง
บางคนก็บอกว่า “ใช่ ใช่ ฉันต้องการมากเลย อิสรภาพ แต่ตอนนี้ฉันยังไม่ว่าง ยังมีอีกตั้งหลายอย่างเลยที่ฉันต้องทำ...” พวกเค้าเป็นเหมือนกับนกที่อยากจะบิน ปีกก็กระพือ ปากก็ร้องหาอิสระ แต่เท้าของมันก็ยังเกาะกุมกิ่งไม้เอาไว้แน่น และนี่ก็คือความขัดแย้ง..ในจิตใจของเราเอง
สำหรับสิ่งนี้ อะไรล่ะที่เราต้องทำ…อย่างแรก ต้องมี เป้าหมาย ที่ชัดเจน ว่าเราต้องการอะไร อย่างที่สอง เราต้องมี ความมุ่งมั่น ที่จะบรรลุเป้าหมายนั้นให้ได้จริงๆ
มีสองสิ่งที่เราต้องเรียนรู้ หนึ่งนั้นก็คือ ปล่อยวาง และอีกหนึ่งนั้นก็คือ ละวาง ทั้งสองสิ่งนี้เกี่ยวเนื่องกับเวลา
เราต้องเรียนรู้ที่จะเป็นอิสระจากกรงขังของอดีต เรื่องราวมากมายได้เกิด แต่ตอนนี้มันได้ผ่านไปแล้ว ขอให้ปล่อยมัน.. เหมือนกับน้ำที่ไหลไปแล้ว ก็จะไม่เคยย้อนคืน ปล่อยวางจากสิ่งไหนที่ไร้ประโยชน์ จากความปวดร้าว จากเรื่องราวที่เป็นแค่ความทรงจำ ! เหมือนที่เราเคยได้ยินกันมานาน ว่า ให้อดีตเป็นอดีต และสำหรับตอนนี้ ในเวลาของปัจจุบัน เราต้องเรียนรู้ที่จะ ละวาง จากสิ่งไหนที่เราต้องอยู่ด้วย ต้องพบเจอ ต้องเกี่ยวข้องกับมัน โดยเฉพาะเมื่อสิ่งนั้น ไม่ถูกต้อง ไม่ถูกใจ หรือมันจะเป็นบางสิ่งที่ผิด จริงๆเลยก็ตาม จงละวาง ขอให้อยู่อย่างเป็นเช่นเดียวกับดอกบัว ที่แม้ว่ารากจะยังหยั่งลึกอยู่ในโคลนตม แต่ก็เบ่งบาน บริสุทธิ์ผุดผ่อง ปรากฏคุณค่า แม้จะอยู่ท่ามกลางสิ่งไหนที่สกปรกก็ตาม
เป็นไปด้วยการปล่อยวางและก็ละวางนี่เอง ที่เราจะสามารถสร้างอิสรภาพให้เกิดขึ้นภายในจิตใจ เริ่มต้นจากสิ่งง่ายๆ คิดถึง พูดถึง สิ่งไหนที่ผ่านไปแล้ว..ให้น้อยลง หรือก็เท่าที่จำเป็นเท่านั้น ให้คิดอยู่เสมอว่า ทุกสิ่ง ทุกคน มีหนทางของตนเอง มันมีเวลาที่เหมาะสมและมีคำตอบอยู่แล้วสำหรับทุกปัญหา อย่าได้เสียเวลาไปกับเรื่องที่เล็กๆน้อยๆ จงจดจ่ออยู่กับเป้าหมายของตนเอง แล้วสิ่งอื่นก็จะเป็นเพียงทิวทัศน์ข้างทาง มันอาจจะสวยงาม หรือไม่ก็ตาม ไม่เป็นไร... คิดดีดี มองดีดี และก็ บิน !
พบกันคราวหน้า มาฟังกันว่า จะบินให้ดี มีวิธีอย่างไร วันนี้ ลองเริ่มที่จะกระพือปีก ปล่อยทุกสิ่งที่เคยเกาะกุม
แล้วคุณก็จะรู้ว่า อิสรภาพ มีไว้สำหรับทุกคน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น